Barrel and Boar
Blog Reebok in rook opgegaan

Reebok in rook opgegaanSarna Mysteria

‘Hunt finished’ zijn de woorden van mijn Poolse gids Gregor wanneer we in zijn grote Ford Ranger Raptor stappen. Het is acht uur in de ochtend en we zijn samen drieënhalf uur op pad geweest. Voor hem begint de dag pas want hij rijdt zo dadelijk rechtstreeks door naar zijn werk. Toch kan ik me er moeilijk mee verzoenen om nu al naar het hotel te rijden. Ik wil terug naar de plek waar het vanochtend allemaal begon en waar ik me nog steeds niet lekker bij voel. Met de hulp van Google Translate laat ik hem weten dat we nog één keer gaan kijken naar de aanschotplek van de bok zodat we dit verhaal kunnen afsluiten.

Het voelde nochtans goed na het krommen van de wijsvinger. De kleine zes stond stil, mooi dwars en sprong enigszins gedrukt maar niet overdreven snel af. Zo zag ik het tafereel in mijn hoofd opnieuw voor me. Gregor was echter een andere mening toegedaan. ‘Normal walk’, zo schatte hij de reactie van de bok na het schot in. Heb ik de situatie dan toch verkeerd beoordeeld? Natuurlijk spelen er zenuwen mee, zeker bij de eerste kans tijdens zo’n reis op vreemd grondgebied. Want je wilt het goed doen, laten zien dat je vaardig bent. Daarbij komt dat Gregor 40 minuten later bij het hotel verscheen dan we hadden afgesproken, ook dat zorgde voor een verhoging van de nervositeit. Maar dan nog, voor mijn gevoel zat het schot erop en leek het een vitale inslag.



Een tweede ding was dat wij langs de kant van de weg stonden en de bok via een smal bos over die weg zou moeten vluchten. Want dat was de richting waarin hij vertrok maar zich daarna nooit meer liet zien. Rechts was het landschap helemaal open met honderden meters gras dat maar krap boven de enkels uitkomt – die mogelijkheid konden we wegstrepen. Gregor vermoedde dat het ree langs de achterkant van het bos was weggevlucht, de enige manier waarbij het buiten ons zicht kon blijven. Na een kwartier vruchteloos uitkammen van de smalle reep bomen kon ik niet anders dan hem gelijk geven. Zonder de avond tevoren alcohol gedronken te hebben voelde ik me brak na deze valste start: niet de kegel, wel de kater. ‘Come’, sprak mijn gids met zalvende woorden. ‘We try another one’.

In de auto moest de knop om, dat ben je aan jezelf en het wild verschuldigd. En ook al is dat gemakkelijker gezegd dan gedaan, de Poolse natuur helpt daar meer dan een handje bij. Het noordelijk gelegen Pommeren is namelijk prachtig. Een groene, wilde oase waar jagersogen van jubelen. De natuur is hier nog groots, zonder drastische industriële bemoeienissen. Geen bloemkolen, augurken, courgettes of komkommers maar graan en mais dat Gregor gemakshalve popcorn noemt, omdat bij de Poolse vertaling waarschijnlijk geen beeld te vormen valt. Het zijn de twee meest voorkomende landbouwgewassen in dit gebied. Een enkel veld kan zulke enorme afmetingen bestrijken dat een herenboer bij ons er jaloers van wordt. ‘Tweehonderdduizend Zloty’, geeft mijn begeleider aan wanneer ik naar de wildschade vraag. Omgerekend naar onze munt is dat iets minder dan 50.000 euro.   


Onderweg prijs ik me gelukkig dat we dit avontuur met de auto aangaan. Je krijgt zoveel van de natuur, het wild en de omgeving te zien dat het zonde zou zijn om dit op één plek of vanuit de hoogzit te doen. Zo zien we een roedel damkaalwild, een hinde van roodwild en een jonge keiler. Dan is er nog de best vertegenwoordigde soort, degene waarvoor we naar hier zijn gekomen. Reeën zitten hier rijkelijk en de jachtbeleving op dit mooie wild is opwindend. Bij aanblik is het eerste onderscheid mannelijk of vrouwelijk maar dan moet de bok in kwestie ook nog in aanmerking voor afschot komen. Alleen oude en selectiebokken worden op de korrel genomen zodat de genenpoel in optima forma blijft.

Wanneer Gregor en ik vanuit de Raptor een geit met twee spelende kitsen bewonderen veert twintig meter naast het drietal ineens nog een stuk reewild op. ‘Bok’, roepen we bijna simultaan terwijl we door de verrekijker duidelijk het gewei zien. Gregor’s aansluitende woorden ‘Good bok’ zijn voor mij het teken dat ik kan uitstappen om het geweer aan te leggen. Na een handvol seconden rust de Sauer 404 op de Bush Light schietstok van 4Stable Sticks. Onmiddellijk na het schot klinkt een luide ‘Darz Bór!’ uit de keel van mijn begeleider. Mijn ogen komen uit het dradenkruis en ik zie de geit en kitsen ogenschijnlijk kalm aan de rand van de dekking staan. Even lijkt het alsof er niets gebeurd is, maar weinig later laten ze alsnog hun spiegels zien om vervolgens in de groene heg te verdwijnen. Het is tijd om naar onze buit af te zakken.



Het gewei is dun, duidelijk teruggezet en aan een kant zelfs afgesleten. Een fraai exemplaar op leeftijd. ‘Six years’ geeft Gregor aan na zorgvuldig bestuderen van het gebit. Ik glunder van oor tot oor. Blij omdat we dit stuk goed hebben aangesproken, dat de bok lag in het schot en dat twijfelgist niet de kans heeft gekregen om te rijzen. Na het geven van de laatste beet en het nemen van de foto’s valt het me op dat de schietafstand ongeveer veertig meter verder is dan bij de eerste kans van deze ochtend. Nog voor we de bok in de achterbak van de pick-up leggen, heb ik voor mezelf uitgemaakt dat we deze outing nog niet kunnen afsluiten. We moeten terug.

Aangekomen bij de weide en het smalle bos waar het vanmorgen allemaal begon, stap ik uit en loop onmiddellijk naar de plek vanwaar ik schoot. Vervolgens wordt opnieuw een inschatting gemaakt van de aanschotplek om eventueel zweet of sporen te vinden. Ondertussen doet Gregor zowat dertig meter verderop hetzelfde. Maar niets dat op een treffer wijst. Geen contrast van bloed, bot of snijharen te bekennen. En uiteindelijk is dat nog het beste, liever een complete misser dan ziek geschoten wild. Op het moment dat ik er vrede mee heb valt mijn oog op een aanzienlijke hoeveelheid donkerkleurig zweet. Ik wil Gregor roepen maar hij is me net voor. ‘Frank, bok’, hoor ik hem zeggen als hij de kop met gewei boven het gras vasthoudt. Dus toch!

Door het zweetspoor te volgen werden alle vraagtekens beantwoord. In eerste instantie was het ree inderdaad naar de bosrand gelopen maar in plaats van door het bos de oversteek naar de weg te maken verkoos het langs de bosrand te blijven lopen om daarna in het gras gestrekt te gaan. Met een goede treffer boven de voorloper, weliswaar iets te ver naar voren maar nog steeds dodelijk. Wat gaf dit intens veel voldoening! De in rook opgegane bok was binnen en daarmee het mysterie opgelost. Na het ontweiden en bergen reden we in een roes terug naar het hotel. Het was mooi geweest.